ONDERGESNEEUWD RAKEN DOOR ALLES WAT OP JE AFKOMT

Ondergesneeuwd raken door alles wat op je afkomt, ken je dat gevoel? En wat als je letterlijk ondergesneeuwd raakt? Hoe hervindt je je veerkracht en de liefde voor het leven.

Ik ben 17 jaar, ben in Oostenrijk en sta op de lange latten boven aan een waanzinnige afdaling met 3 andere skileraren. Er is verse poedersneeuw gevallen, de lucht is strak blauw, de zon lacht ons stralend toe. We besluiten in 2 groepjes van 2 te starten. Mijn vriendje en zijn broer beginnen aan dé afdaling van het jaar. De wereld ligt aan onze voeten. Ik sta klaar om van start te gaan, maar ineens hoor ik achter me een waanzinnig oorverdovend en beangstigend gerommel. Voordat ik achterom kan kijken, word ik meegevoerd in een sneeuwmassa met 200 km per uur van de berg. Het lijkt een eeuwigheid te duren waarbij ik niet meer weet wat onder en boven is en ik bijna stik van de hoeveelheid sneeuw in mijn mond. Na 1,5 km komt de lawine abrupt tot stilstand en is het stil en lig ik in een betonachtige massa. Bewegen kan ik me niet, ademhalen evenmin. Mijn gedachten gaan alle kanten op en opeens word het rustig en helder in mijn hoofd.

Ik moet overleven, ik moet hieruit, maar hoe? Een godswonder dat mijn hand boven de sneeuw blijkt te zijn. Ik weet een gat te graven naar mijn mond en eindelijk kan ik weer ademhalen. Ik hoor honden, geschreeuw, alle botten in mijn lichaam voelen gebroken en ik heb het koud, intens koud! Gelik aan mijn hand, geblaf….na 2,5 uur ben ik gevonden! 100 man op de been, 10 honden en een helikopter. Ik ben gered en word per helikopter naar de IC afdeling gebracht in Zell am See. Na 24u ontwaak ik en er wordt nog steeds gevreesd voor mijn leven.

De eerste mededeling is dat mijn vriendje en zijn broer tijdens de lawine overleden zijn. Daarna werd ik gefeliciteerd met mijn tweede leven, mijn tweede kans!

Ik denk dat iedereen wel eens een moment heeft gevoeld om ondergesneeuwd te raken. En hoe sta je dan weer op? Waar vind je weer de veerkracht om boven water te komen? Hoe is dat voor jou?

Wat mij op de been heeft geholpen is dat ik nog meer dan ooit besefte dat ik het leven ontzettend lief heb en dat ik maar een bofkont ben dat ik een tweede kans in het leven heb gekregen. Het heeft gemaakt dat ik alles uit het leven wil halen, wil proeven, voelen, ervaren… en dat ik wil ontdekken.